دو نوجوان ۱۵ و ۱۶ ساله روز ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در گموندن (Gmunden) وارد منطقهای صخرهای در دامنه ترائوناشتاین شدند و در نهایت در شیب تند و سنگلاخی مسیر خود را گم کردند. نیروهای امدادی پس از دریافت تماس اضطراری، این دو نفر را در شامگاه همان روز نجات دادند.
بر اساس گزارش پلیس، نوجوان ۱۵ ساله اهل لینتس (Linz) و نوجوان ۱۶ ساله از بخش لینتس‌لند (Linz-Land) صبح آن روز به گموندن رفتند و به محل شنا در انتهای خیابان ترائون‌اشتاین‌اشتراسه (Traunsteinstraße) رسیدند. پس از گذراندن بخشی از روز در آنجا، آنها برای ادامه مسیر از بستر خشکشده یک جویبار بالا رفتند؛ مسیری که از ساحل دریاچه ترائون‌زه (Traunsee) بهتدریج به سمت غرب و به‌سوی منطقه موسوم به «تویفلزگرابن» (Teufelsgraben) می‌رود و در نهایت در زمین شیبدار، سنگلاخی و بدون راه مشخص پایان می‌یابد.
این دو نوجوان در برابر دیواره‌های سنگی تصمیم گرفتند بیشتر بالا بروند تا از بالا منظره دریاچه را ببینند. ساعت ۲۰:۲۰، نوجوان ۱۶ ساله با پدر ۵۱ ساله خود تماس گرفت و اعلام کرد که در دره‌ای در ترائوناشتاین هستند، مسیر را گم کرده‌اند و به کمک نیاز دارند.
پدر او حدود ساعت ۲۰:۵۰ با مرکز فوریت‌ها تماس گرفت و به دنبال آن، تیم‌های نجات کوهستان و پلیس کوهستان گموندن به محل اعزام شدند. با این حال، دو نوجوان دیگر از طریق تلفن قابل دسترسی نبودند. پدر ۵۱ ساله توانست موقعیت زنده تلفن همراه پسرش را مشاهده کند و اطلاعات آن را در اختیار نیروهای امدادی بگذارد.
نجات‌گران ساعت ۲۱:۳۰ موفق شدند این دو نوجوان را در شیب ناهموار و شکننده، روی یک پیشآمدگی سنگی، پیدا کنند. از آنجا که آنها تجهیزات مناسب برای این نوع زمین را همراه نداشتند، نیروهای امدادی برایشان کلاه ایمنی، چراغ و هارنس کوهنوردی فراهم کردند.
سپس این دو نوجوان حدود ۳۰ متر به پایین فرستاده شدند و با استفاده از طناب کوتاه و به‌صورت ایمن به دره منتقل شدند.
منبع: پلیس ایالت اوبرآسترایش
Frequently Asked Questions
چرا این دو نوجوان نتوانستند مسیر بازگشت را پیدا کنند؟
مسیر اولیه آنها از بستر خشکشده یک جویبار بهتدریج وارد زمینهای شیبدار، سنگلاخی و بدون راه مشخص شد. در چنین منطقهای، مرز بین مسیر قابلعبور و صخرههای خطرناک روشن نیست و با ادامه بالا رفتن، بازگشت دشوارتر میشود. بهنظر میرسد آنها برای دیدن منظره دریاچه، از مسیر امن فاصله گرفتند و راه خروج را گم کردند.
چرا نیروهای امدادی از راهیابی دقیق با موقعیت تلفن همراه استفاده کردند؟
چون نوجوانان دیگر از طریق تماس قابلدسترسی نبودند، موقعیت زنده تلفن همراه یکی از آنها بهترین سرنخ برای پیدا کردنشان بود. در مناطق کوهستانی و صخرهای، تعیین محل دقیق با توضیح شفاهی بسیار سخت است. ارسال موقعیت تلفن به امدادگران باعث شد جستوجو سریعتر و متمرکزتر انجام شود.
آیا این نوجوانان در منطقهای رسمی برای کوهنوردی قرار داشتند؟
طبق گزارش، آنها به ناحیهای صخرهای و شیبدار وارد شدند که مسیر مشخص و امنی برای ادامه نداشت. این بیشتر شبیه یک مسیر فرعی و خطرناک در دامنه ترائوناشتاین است تا یک مسیر رسمی و علامتگذاریشده. به همین دلیل هم هنگام بالا رفتن بدون تجهیزات مناسب، در شرایط خطرناک قرار گرفتند.
چرا امدادگران برای نجات، کلاه ایمنی و هارنس فراهم کردند؟
چون محل آنها روی یک پیشآمدگی سنگی و در شیب ناهموار و شکننده بود و هر حرکت اشتباه میتوانست به سقوط منجر شود. در چنین شرایطی، تجهیزات حفاظتی مثل کلاه ایمنی و هارنس برای کاهش خطر ضروری است. این وسایل کمک میکند افراد هنگام جابهجایی با طناب، ایمنتر منتقل شوند.
آیا این نوع نجات معمولاً با بالگرد انجام میشود؟
نه لزوماً. انتخاب روش نجات به دسترسی، شرایط جوی، ارتفاع و میزان خطر منطقه بستگی دارد. در این مورد، نیروهای کوهستانی توانستند با تجهیزات طناب و انتقال کنترل‌شده، نوجوانان را حدود ۳۰ متر پایین بیاورند. اگر محل خیلی غیرقابل‌دسترس یا خطرناک‌تر بود، احتمال استفاده از بالگرد بیشتر می‌شد.
این حادثه چه نکتهای درباره رفتن به طبیعت بدون آمادگی نشان میدهد؟
این اتفاق نشان میدهد که حتی مسیرهای ظاهراً کوتاه و کمخطر میتوانند در نزدیکی صخرهها و درهها بسیار خطرناک شوند. نداشتن تجهیزات مناسب، ناآشنایی با زمین و اعتماد به مسیرهای نامشخص، احتمال گمشدن را بالا میبرد. همراه داشتن چراغ، کفش مناسب و اطلاع دادن مسیر به خانواده میتواند بسیار مهم باشد.
